Heb je nou wat aan dat Twitter?

Deze vraag werd me een paar maanden geleden gesteld door iemand, toen ik net met Twitteren begonnen was. Het was haar man die mij eraan (of erop?) had gekregen.

Vandaag postte ik eerder een bericht naar aanleiding van een mooie TedTalk video over leren, die ik op mijn pagina “docent” had geplaatst. Inspirerende film over hoe kinderen zich totaal onbekende materie eigen maken, door met elkaar te experimenteren met computers die ze nog nooit hadden gezien en met een taal die ze niet machtig waren.

En nu vanavond, zeg ik: “Ja, ik heb wat aan dat Twitter!”
Na drie jaar wiskunde op de middelbare school kon ik het vak laten vallen en die gelegenheid heb ik direct te baat genomen. Wiskunde veroorzaakt kortsluiting in mijn hoofd. Ik maak het te moeilijk of ik doe er te ingewikkeld over, hoe dan ook, mijn hersencellen weigeren om het met een zeker gemak te begrijpen. Dus toen mijn zoon op deze zondagavond zijn laatste opdrachten ging maken en ik hem niet verder kon helpen, stelde ik onze vraag op Twitter en in no time dienden zich twee Twitteraars (liefdevol “tweeps” genoemd, in twitterland) aan die ons door de opgaves heen hielpen.
De brede grijns op het gezicht van mijn zoon en zijn twinkelende ogen bij deze hulp die zomaar vanaf een afstand tot ons kwam, deed me denken aan de kinderen in de video van de TedTalk.
En zo is de cirkel voor vandaag weer rond.
Lang leve mensen die iets voor een ander willen doen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Liked this post? Follow this blog to get more.