Waar is Tabatha?

Als Acteur in het Bedrijfsleven kom ik overal. In de financiële wereld, bij de overheid, in de zorg, het onderwijs, bij groothandel en detailhandel, in de politiek, bij orkesten, goededoelenorganisaties, bibliotheken, en zo voort.
Een speciaal plekje heeft de ouderenzorg bij mij veroverd. Een sector waarin veel gebeurt, veel steun en aandacht nodig is, die er niet altijd is. Niet altijd voor de ouderen, niet altijd voor de medewerkers in deze sector, niet altijd voor direct leidinggevenden. Ik werk er graag en draag met plezier mijn steentje bij aan het welbevinden van bewoners en cliënten, en aan prettige werkomstandigheden voor medewerkers, zodat die de ruimte ervaren hun oorspronkelijke verlangen vorm te geven: goed contact maken met ouderen en hen de zorg geven die ze verdienen.

Maandag speelde ik met twee collega’s een improvisatievoorstelling in een serviceflat. Ditmaal voor bewoners zelf. Het ging over ‘hoe gaan we met elkaar om’. Het is in een tijdsperiode waarin aandacht is voor pesten onder ouderen. Bijvoorbeeld iemand negeren die aan een activiteit mee wil doen of tijdens het eten. Mopperen, kritiek geven. En welke gevoelens en beleving daaronder liggen. Een eerste aanzet tot herkenning en bespreekbaar maken. Op een verteerbare en niet moraliserende manier.

In de kleedkamer schoot ik een paar foto’s, die voor mij zo hun eigen verhaal vertellen. Onze kleedkamer was dit keer de kapsalon van de serviceflat.

 

 

Aan de ene kant: romantiek. De oude tijd. Stap de kapsalon binnen en je waant je in de jaren ’60 of  ’70. Niet slecht: ouderen voelen zich vaak goed in een sfeer die herinneringen oproept aan vroeger. Reminiscentie kan helpen bij het ervaren van de eigen identiteit, bij het opmaken van de balans, bij het delen van ervaringen en beleving.

 

 

 

 

Aan de andere kant: haarkrulspelden die Tabatha – de geroemde en gevreesde expert die orde op zaken stelt in slechtlopende kapsalons – tussen de nagels van haar duim en wijsvinger zou oppakken, en met een blik van afkeuring en verontwaardiging aan de camera zou tonen.
Look at all that hair! From previous clients! Seriously?!

Als je bedenkt dat relaties stuklopen op haar in doucheputjes, -en dan zijn het nog de haren van je geliefde-, dan gun ik de oudere cliënten van deze kapsalon kraakheldere rollers in hun frisgewassen haren.

Liefde en aandacht zit soms in kleine dingen.
Denk ik.

 

Liked this post? Follow this blog to get more. 

7 thoughts on “Waar is Tabatha?”

  1. Absolutely! Liefde en aandacht ZIT in aandacht!
    En mooi als jij vanuit jouw professie daar iets aan bijdraagt Loes! Great!
    Zeker in ‘de zorg’…kan er nog veel gegeven worden…!

    Elly

  2. Ha… reminiscentie daar heb ik zo’n tweetal jaar geleden in het kader van mijn beroep, ik werk als verzorgende in de thuiszorg, een hele dag bijscholing over gehad… reuze interessant @->–

  3. Mooi werk: in de thuiszorg. Ja, reminiscentie kan het contact prettig, vrolijk, soepel maken (ook leuk voor het werkplezier), en natuurlijk ook iemand naar beleving brengen die helpt bij het opmaken van de balans, zo aan het einde van het leven (als het om ouderen gaat, dan).

  4. mooi werk doe je.

    het kan nog zo veel beter in de zorg met dat beetje extra aandacht, dat hoeft niks te kosten. los durven komen van schema’s en regels.

    ik heb geinterviewd in verzorginsghuizen. kwaliteitsonderzoek. Als je dan hoort wat bewoners belangrijk vinden zijn het hele kleine dingen die echt niets extra hoeven te kosten.
    Zo jammer dat het een kwantitatief onderzoek was. ik mocht alleen kruisjes zeggen.
    Als ik die info had mogen doorgeven…en als ze er wat mee gedaan hadden …

  5. Heel herkenbaar, Jacob Jan: er is zoveel informatie. Die interviews zijn vaak veel waard. Inzichtgevend. Interviews met zorgmedewerkers ook. En ja… als daar toch eens iets mee zou gebeuren…

  6. Bij die ene mevrouw gewoon een extra keer zuigen. (hoeft niet meteen voor alle anderen)
    Bij die meneer die aardappelteler was, een keer de kok langs sturen, en dat zijn favoriete aardappel klaarmaken op de manier waarop hij dat wil, hoeft maar een keer.
    De directeur een keer zien, buiten de formele momenten om.

    en geen excuses maken als de verpleging te laat is, geen uitleg. Een korte sorry, en dan alleen maar luisteren en erkennen dat het vervelend is. Bewoners weten wel dat ze het niet express doen ,maar willen gehoord worden in dat het soms toch vervelend is. een excuus gaat over de verzorgers , het gaat dan niet over de bewoners. een uitleg is een verontschuldiging, (neem dat woord letterlijk: geen schuld willen hebben) het gaat helemaal niet om schuld. Een prachtige oude vrouw wist me dit zo mooi te vertellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *